Lost in Time

Deze week werkte ik met veel enthousiasme aan een subsidieaanvraag voor een nieuw groot onderzoeksproject. Nu ben ik vaker enthousiast over mijn eigen plannen, maar dat voorspelt niet altijd het uiteindelijke succes op het gehonoreerd krijgen van het voorstel. Het huidige projectidee heeft volgens mij toch wel behoorlijke potentie. Met een groep collega’s uit Delft, Amsterdam, Twente, en Utrecht, allen ook zeer enthousiast, buigen wij ons over de vraag hoe mensen de weg kunnen vinden in de wereld wanneer de heersende zintuigelijke omstandigheden verre van optimaal zijn. Denk aan navigatie midden in de nacht, of bijvoorbeeld aan hoe brandweerlieden in een brandend gebouw vol rook zich moeten kunnen oriënteren. Slechte zintuigelijke omstandigheden zijn natuurlijk ook aanwezig in het geval van chronische aandoeningen aan oog of oor. Blinde en slechtziende individuen hebben extra moeite om in onbekende omgevingen hun bestemming te bereiken. Bij gehoorschade missen we bijvoorbeeld informatie over de richting waaruit verkeersdeelnemers ons naderen. Door state-of-the-art neurocognitieve inzichten te koppelen aan technologische innovatie hopen we nieuwe hulpmiddelen voor navigatie en ruimtelijke oriëntatie te maken.

De deadline voor de indiening van de projectaanvraag was afgelopen donderdag 2 November om 14.00 uur. Evenwel op die ochtend bereikte mij informatie dat de deadline een week was verschoven. Ik liet het voorstel daarom nog even rusten in de hoop op briljante oprispingen. Plots, donderdagmiddag 8 voor 14 uur belde Jeroen Smeets, gewaardeerd projectteamlid uit Amsterdam. Jeroen: “@Albert wat mail je nu dat de deadline volgende week is. Het is wel vandaag 14 uur!” Het contact met Jeroen werd rap verbroken. Snel begon ik het projectplan dat al redelijk af was op de website in te voeren. De tijd vloog, omgekeerd evenredig aan mijn typesnelheid. Eindelijk: SUBMIT. Stond de tijd nu vóór 14 uur of was de minuut na het uur al begonnen? Ik was blijkbaar niet alleen de “Ruimte” verloren maar ook de “Tijd” kwijt. Gelukkig was ik ook de projectaanvraag zelf kwijt (ingediend). Immers al snel gaf het beeld op het scherm aan: “aanvraag succesvol gesubmit”. Even later kon ik op de website ook het ingediende initiatief zien staan.

(Geïnteresseerd? Bekijk het P17-26 N-SPASE projectvoorstel hier)

Wetenschap is spannend maar dit was wel hoogspanning geweest.

Prof. dr. Albert Postma, Hoogleraar Klinische Neuropsychologie, Psychologische Functieleer, Universiteit Utrecht

P.S. Later bleek dat er verschillende instructies over de deadline in omloop waren en dat de latere deadline geldend was.

This entry was posted in blog. Bookmark the permalink.

Comments are closed.